حالا که بازار فاجعه و افتضاح تو کشور بالا گرفته 

لطفاً این یکی رو هم نوش جان

کنید. البته خیلی جدید

نیست.

فاجعه در حرفه کتابداری

بعد از اینکه روی این لینک کلیک کردید یک عکس می بینید

که امیدوارم خودتون متوجه فاجعه بشید.

ببینید این نی نی هم از نتایج انتخابات

تعجب کرده و حتی دست

از غذا خوردن کشیده

اگر علاقه دارید بر روی ویکی پدیا مقاله بگذارید اما

با چگونگی آن آشنا نیستید

بر روی لینک دانلود 

کلیک کنید

همه چیز از سه هفته پیش شروع شد که جناب دکتر فتاحی و دوستانشون در مشهد یکهوی تصمیم گرفتند اسم رشته را عوض کنند. این مطلب را در ایمیلی که روی گروه بحث ارسال شده بود میشد ببینی. آنها سه اسم را پیشنهاد داده بودند: (البته درست مطمئن نیستم که گزینه ها همین ها باشند اما تو همین مایه ها بودند)

1-مدیریت اطلاعات و علوم کتابداری

2- علوم کتابداری و مدیریت

3- مدیریت اطلاعات

 از اون روز به بعد ایمیل های زیادی به گروه بحث در مورد تغییر نام رشته ارسال میشد. هر کسی یک گزینه ای رو انتخاب کرده بود و بعضی ها هم اصلاً به گزینه ها کاری نداشتند و هر چیزی دوست داشتند می گفتند از جمله استاد ما که اسم مهندسی سیریش و کاغذ رو به عنوان نام جدید اعلام کرده بود. با گذشت سه هفته از اون روز هنوز هم پیام هایی با این موضوع به گروه بحث ارسال میشه. اگه مجموع این پیام ها رو بررسی کنیم

اولاً باید بگیم که خیلی سخت به نظر میاد که بشه به یک نتیجه واحد رسید چون نقاط اشتراک بین نظرات خیلی کمه. دوماً این طور که پیداست اکثر افراد با همین اسم کتابداری و اطلاع رسانی بیشتر از همه موافقن و میگن که اشکال کار ما از ماهیت هست نه از ظاهر. بنابراین من تا اطلاع ثانوی تنها کتابدارم و دیگر هیچ.

آیا شما می دانید که کشور ایران در سال 1383 کلاً چقدر علم تولید کرد؟

آیا می دانید که در خاورمیانه سه کشور برتر از نظر تولید علم کدام ها هستند؟

آیا می دانید که پر استناد ترین مقاله ایرانی در سال 2008 میلادی متعلق به کدام نویسنده بوده است؟

و ...  .

برای دانستن پاسخ چنین سوالاتی مطالعات سنجشی اختراع شدند. اولین بار این مطالعات در حوزه کتاب مطرح شدند که به آن bibliometrics می گفتند. اکنون جدیدترین شعبه از این علم webometrics است.سیری صعودی از کتاب سنجی تا وب سنجی نشان دهنده تمایل جوامع به این گونه مطالعات است. در ایران هم همین طور است دولت علاقه خاصی به این موضوع نشان داده چون که با استفاده از نتایج آن مثلاً می تواند بگوید که دانشگاه تهران از تمام دانشگاه های دیگر خاورمیانه برتر است اما همین دولت هیچگاه به این موضوع توجه نکرده است که چه افرادی دارند این مطالعات سنجشی را انجام میدهند یا اینکه چه افرادی باید آن را انجام دهند. و حالا کتابداران محترم می خواهند تا با استفاده از علم سنجی خون تازه ای در رگ های دانشجویان این رشته تزریق کنند غافل از اینکه تا زمانی که حمایت های دولت در کار نباشد عملاً هیچ اتفاقی نمی افتد. البته برای من هم بسیار آروزی شیرینی است که روزی گرایشی به نام علم سنجی به رشته های دانشگاهی کشور افزوده شود اما از کجا معلوم که به اسم ما و کام دیگران تمام نشود!!!

در واقع فرمول خاصی وجود ندارد و مسئله اصلی این است که وقتی شما در اصفهان یک روز تصمیم بگیرید به خانه ۳ نفر بروید همزمان با شما هم ممکن است تاکید میکنم ممکن است که ۳ نفر دیگر هم همزمان با شما تصمیم بگیرند که به خانه آن شخص مورد نظر بروند.

فقط همین...

.

.

.

چیه بابا!!! دارم روش کار می کنم. چند روز دیگه میزارمش روی وبلاگ.

اگه این همه مدت آپ نبودم به این خاطر بود که سرعت اینترنت این چند وقته خیلی پایین بود و نمی شد حتی رفت تو سایت گوگل وبلاگ بازی که جای خودشو داره. البته کتمان نمی کنم که تنبل هم هستم و حالشو نداشتم که بعضی وقت ها آپ کنم. اینو هم بگم که در طول عید هم معلوم نیست بتونم آپ کنم چون اصلاً ذات تعطیلی یه جوریه که آدم رغبت نمی کنه وبلاگشو آپ کنه. ولی حالا ببینیم چی میشه.
راستی تقریباً هفته دیگه وبلاگم دو ساله میشه. دو سال کم و بیش مطلب نوشتیم از هر چی که مورد علاقه مون بود، همش هم به کتابداری و اطلاع رسانی ربط نداشت ولی خوب به هر حال وبلاگ برای ارائه نظرات شخصیه دیگه. من سعی کردم که زیاد علمی ننویسم چون می خواستم که وبلاگم یا حالت عمومی تری داشته باشه البته سطح علمی خودم هم تا اون حدی نبود که بخام مطالب علمی بنویسم.  اما سال بعد ممکنه زیاد نتونم بیام وبلاگ چون سال دیگه یه امتحان بزرگ داریم که باید براش کلی درس بخونیم بنابراین آزادی عمل کم میشه.
امیدوارم شما سفره هفت سین خودتون رو تا این لحظه کامل کرده باشید، ما که هنوز دنبال سمنو  هستیم. آخه توی تهران خیلی سخت پیدا میشه البته طبیعی اش. به هر حال سال جدیدتون مبارک باشه.

دیروز استاد ما گفت: موتورهای جستجوی فعلی هرگز نمی توانند منظور انسان را درک کنند بنابراین بحث وب معنایی تنها یک دروغ است. اما من بهش گفتم: استاد ببخشید: یعنی حرف من یه رویا بود(حرف من این بود که گفتم میشه یه موتورهای جستجوی درست کرد که کاملاً منظور انسان رو بفهمه و فقط یک رکورد رو بازیابی کنه؟....این خنده داره؟)استاد جواب داد که: شاید بله.

امروز صبح من در مورد نظر استادمون و هم چنین در مورد آقای برنرزلی (می شناسیدش که؟ همون پدر وب دیگه)فکر کردم. موتورهای جستجوی امروزی تنها از روی پایگاه اطلاعاتی خودشون اطلاعات رو بازیابی می کنند نه در روی وب. حالا اگه شما استراتژی های جستجو رو بلد نباشی، آنها به شما رکوردهای بازیابی شده زیادی رو نشون میدن در حالیکه حجم عظیمی از اونها هم غلط هست. در واقع روی صفحه نتایجشون لینک های خیلی زیادی وجود داره که همه مردم نمی تونن یکی یکی اونها رو ببین (یعنی حالشو ندارن). اما موتور جستجوی معنایی (این اصطلاح رو خودم ساختم) تنها یک یا دو رکورد رو برای ما بازیابی می کنه. چون اون منظور ما رو می فهمه حتی می تونیم بگیم می شنود (چون حالا که نرم افزار هایی اومده که شما صحبت کنی خودش تایپ می کنه و از این نرم افزارا میشه توی موتورهای جستجو استفاده کرد البته شاید!!!). این خیلی شگفت انگیزه. یک موتور جستجوی معنایی بر پایه فناوری وب معنایی ساخته شده پس می تونه نسل جدیدی از موتورهای جستجو باشه. البته هنوز اونها وجود ندارن. شاید در آینده نزدیک...

اما نقش کتابداران در این موتورهای جستجو چیست؟

آنها می توانند رهبران فعالیت های تحقیقی و طراحان موتورهای جستجو باشند.

حالا نظر استادمون درسته یا نظر من؟